گل سرخ پژمرده ....

از رسم من میگو مرا
از دامن سبز چمن میگو مرا
تو بر ستاره چشمک میزنی
قصه ی ستاره را میگو مرا 

عشق تو رنگین کمان دشت ناز
عشق من ساده همچو سجده در نماز
عشق تو شبرنگی است آتشین
عشق من مهتاب  ، در قلبم ببین
عشق تو شیری مانده در قفس
عشق من رامی خفته در هوس
عشق تو غوغا سرکش همچو باد
عشق من لیلی ، شیرین افتاده به آب
عشق تو سامان گیرد چون نفس
عشق من پژمرد شاخی در هرس

میخوام
شوره زار تنمو
از
اشک چشمام
ساخته باشم
میخوام
برق نگات
شکوفه بارون
دلم گشته باشه
میخوام
شبام رو
تو به نور دلت
روشن کنی
میخوام
بخوام
خاستنمو
خواستنی تر
داشته باشم

غنچه زند لبخند گل معطر میشود
نور زند دلبند شهره مهیا میشود  
اشک بهار شبنم نشانش میکند
ساغر و می دست نشانش میکند
ساق ساقی نرم نرم بر در میشود
چشم من از شوق دیدار تر میشود
ستاره بارون میکنم ره تا ره بگیری
نشان از ره که دل نور بارون میشود

bahare dele man arzanie to
be hamin arzani
cheraghe khamooshe delam arzanie to
be hamin arzani
khamosh dele asheghe man arzanie to
be hamin arzani
sardie tane khoftehye man arzanie to
be hamin arzani

سخن از جان من داری

جانانه چرا
چه بی پروا رها در گل
وفا داری

سامانه دلا
من از انجام رسوائی
تورا در دست گیرم
که گل را مرجبا
بر جان داری

ریحانه دلا

namet ke mazhare paki
rasmet ke nemate dadar
kalamet bas shirino delchasb
man ham mandeh dar rah
incheninam arezoye mahtab

رسم گذر از هر جوی یا پریدن باشد یا گذر از روی پل

(من دیوانه به آب زدم)