نور ديده

چراغ خانه ما

               رخت بر بست

                                  از این جهان

شام تار

            یک رخ بنمود

                            آشکار شد ،

                                         عیان

دل تب دیده من

            از نیاز خود گفتا

                                   راز ،

                                         یار

آمد برون

          ز دیده ام

                 خاموشی

                           بانور مهربان

/ 11 نظر / 2 بازدید
نمایش نظرات قبلی
رضا

سلام منظورم کلبه درويش بود ok?

آزاده

اين نياز هميشه هست..گاهی عيان تر گاهی پنهان تر!!! مرسی که به من سر زدين.

الهام

ممنون از لطفت دوست عزيز در مورد سوالتون هم بايد بگم،اونی که واسش اينا رو مينويسم کاملا متوجه ميشه.در ضمن کاملا واضح نوشتم.

سحر

در تمام طول تاریکی جيرجيرکها فرياد زدند: ((ماه ، ای ماه بزرگ))

ستاره روز

سانازوعلی

عشق چون آيد برد هوش دل فرزانه را دزد دانا مي كشد اول چراغ خانه را آنچه ما كرديم با خود هيچ نابينا نكرد در ميان خانه گم كرديم صاحبخانه را..

بهزاد

فريد جان...يه سوال داشتم که بذار به حساب ناآشنايی من با شعر... ميشه برام معنی کنی : آمد برون ز ديده‌ام خاموشی با نور مهربان از لطف هميشگيت ممنونم .