شاعر بی شعر

هیچم؟

         مانم به همه ؟

شاعرم

       تهی از اشعار

خواننده ای

       خاموش و  

              بی صدا

بدنی دارم

             چون کوه

               بسان

                     مذاب آتش فشان

میسوزم

        از نابلدی

                    چون یخ

آتشم زد

           دل دیوانه من

بیائید

        به نظاره

                که من

                       دیوانه ام ؟

نه

     من عاشقم

/ 9 نظر / 2 بازدید
چشم انتظار

سلام از لطفتون ممنونسرچشمه رويشهايی ،دريايی، پايان تماشايی . پرتو محرابی، مي تابی. من هيچم : پيچک خوابی ، بر نرده اندوه تو می پيچمخوشحال ميشم بر نرده لينکستان اندوه تو پيچم چشم انتظارم

ترانه

آهای تشنه ،چقد ، ابر دلم داره .......... بهونت . هنوز عشق می چکه از نفست به روی گونم

شيرين

سلام هميشه پاره های گذشته در دلم رنگ ميگيرد و مرا با خود ميبرد . اين گرداب غم ها را بی انکه خواستار باشيم در اوج لذت يا در قعر غم هر زمان شاهديم. با مضمون هائی بر اشفته از حر ف های مالامال نگفته گر چه گاهی ميدانيم جز خود مخاطبی نخواهيم داشت.و اما ماندن به همه ..ائينه بودن است رنج بی پايانيست که جز محو کردن خويشت را برايت ثمری نحواهد داد.. با تشکر..

بهزاد

فريد جان...اگه عاشقی اينجور که نوشتی اينقدر سخته ، من عطایش را به لقایش سپردم . خیلی زیبا مینویسی...ادامه بده .

ستاره

سلام خوبی ممنون از محبتت خيلی خوشحالم کردی خيلی زيبا بود پس تو هم عاشقی از شعر اضطراب خاطر و هيجان روح رو ميشه فهميد بايد دل اونو بفهمه دل اونو بگه با با ستارتون هم خوشحال ميشم آشنا بشم تو آسمونه؟ تنهاش نذار هيچ وقت

سحر

نگاه کن تو می دمی و آفتاب می شود

سارا

سهراب : گفتي چشمها را بايد شست ! شستم ولي..... گفتي جور ديگر بايد ديد! ديدم ولي..... گفتي زبر باران بايد رفت رفتم ولي او نه چشم هاي خيس و شسته ام را نه نگاه ديگرم را هيچکدام را نديد فقط در زير باران با طعنه اي خنديد و گفت : ديوانه ي باران نديده